[ Pdf Camera Obscura ¶ airliners PDF ] by Σταμάτης Λαδικός ¶ babyandbeyondshow.co.uk

[ Pdf Camera Obscura ¶ airliners PDF ] by Σταμάτης Λαδικός ¶ Μια πολύ δυνατή συλλογή, με όμορφη γραφή και έξυπνες ιδέες.
Ο πειραματισμός του συγγραφέα από ιστορία σε ιστορία εξάπτει το ενδιάφερον πάνω εκεί που νομίζεις ότι "εντάξει, κατάλαβα το στυλ του".
Το ότι μιλάμε για το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα ακόμη περισσότερο πείθει τον αναγνώστη ότι πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση δημιουργού που μόλις άρχισε να δίνει.
Αγαπημένα μου; Το "Camera Obscura", το "Ξέφωτο", το "Στοίχειωμα", το "Γεννηθήτω το θέλημά σου" και το "Απλά περαστικός".
Δυνατή γραφή.
Ωραίες ιδέες τρόμου.
Διαβάζεις.
.
και οι ιστορίες σε οδηγούν υπνωτιστικά, γραμμή με τη γραμμή.
.
και εσύ ακολουθείς και συνεχίζεις.
.
Και ξαφνικά ο Λαδικός απροειδοποίητα τραβάει την κουρτίνα που βρίσκεται τόσο καιρό μπροστά σου.
Και έρχεσαι αντιμέτωπος με ότι υπάρχει κρυμμένο.
Υπάρχουν εκπλήξεις στα διηγήματα του, που είναι ευπρόσδεκτες, σκηνές όπου βρίσκεις έντονα αισθήματα, ευαίσθητες νότες μέσα στο μαύρο του τρόμου.
Υπάχουν και εκπλήξεις που θες να αποφύγεις, δε θέλεις να αντικρυσεις.
.
Αυτές όμως έρχονται, σε πλησιάζουν σαν την Babalon και εσύ τότε δεν έχεις άλλη επιλογή.
.

Η γραφή του φρέσκια και πλούσια, βουτάει σε μια μαύρη θάλασσα τρόμου και σε παρασέρνει μαζί της.
Ένα βιβλίο τρόμου πραγματικά καλό, ένα απο τα ελληνικά διαμάντια μέσα σε τόσα βαρετά, πανομοιότυπα βιβλία.


Από τις ιστορίες η αγαπημένη μου είναι "To Όνειρο του Κρόνου".
Όπως θα έλεγε και η Σίλβι: "Σταματη μωρό μου υπέροχο.
.
Τρομακτικά υπέροχο!"
Πολύ καλή και η "΄Ώχρα Σπειροχαίτη" που κατ 'εμέ έχει τον καλύτερο τίτλο της συλλογής.
Διαβάζεις και σε ορισμένα σημεία είναι τόσο έντονα τα αισθήματα φόβου και τρόμου που νιώθεις το ίδιο το βιβλίο εχθρικό στα χέρια σου.
Κατά την ταπεινή μου άποψη περιλαμβάνει και την καλύτερη σκηνή τρόμου έτσι αυθεντικά δωσμένη ολόκληρου του βιβλίου.

Το "Camera Obscura" μου άρεσε και οι σκηνές με τη σερβιτόρα και το μετρό είναι από τις αγαπημένες μου στη συλλογή.

Απόλαυσα το "Απλά περαστικός", ειδικά το ξεκίνημα αλλά και όλη την ιστορία.
Ίσως επειδή συμφωνούμε με τις ιδέες του Λαδικού.
Ή ίσως επειδή η ιστορία είναι από μόνη της μια βουτιά με τραινάκι του τρόμου.

Πολύ δυνατές ιστορίες οι "Vise Versa" και "The Babalon Working".

Οι υπόλοιπες ιστορίες μου άρεσαν άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο.
Το σίγουρο είναι ότι όλες είχαν κάτι να δώσουν (και κάτι να πάρουν για να μπω στο πνεύμα από το πολύ ενδιαφέρον "Στοίχειωμα" ξανά)

Δε ξέρω τι έχει ο Λαδικός στη σκοτεινή αποθήκη του μυαλού του για τη συνέχεια και δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία για τώρα.
Το "Camera Obscura" είναι τώρα και είναι ένα αληθινά καλό βιβλίο τρόμου, μια πολύ καλή πρώτη προσπάθεια που πραγματικά απέλαυσα.
Περιέχει τα εξής διηγήματα:

Camera Obscura
Το ξέφωτο
Το όνειρο του Κρόνου
Ripper's Ballad
Η μάσκα
Το στοίχειωμα
Απλά περαστικός
Γεννηθήτω το θέλημά σου
Ο άνθρωπος που σκότωσε το χρόνο
Ωχρά Σπειροχαίτη
Vice Versa
The Babalon Working Ακόμα ένα βιβλίο που είχε μείνει αρκετόν καιρό στη λίστα με τα αδιάβαστα.
Και μάλιστα παλιό αναλογικά με την Ελληνική λογοτεχνία του Φανταστικού, μιας και κυκλοφόρησε το 2012.
Σταμάτης Λαδικός ο συγγραφέας, Γυρίζοντας το οπισθόφυλλο καταλαβαίνει κανείς ότι θα διαβάσει λογοτεχνία Τρόμου και μάλιστα διηγήματα.
Τρίβοντας τα χέρια και έχοντας κατά νου τα διθυραμβικά σχόλια από τον μέντορα Θανάση Παπ.
, το άνοιξα.
Πιο πριν όμως χάζεψα το εξώφυλλο αρκετή ώρα.
Απλό στη σύλληψη αλλά νομίζω αριστουργηματικό.

Λοιπόν, ναι! Το βιβλίο περιείχε αυτό που περίμενα! Γνήσιος, ανόθευτος τρόμος μέσα από τα σκοτεινά του διηγήματα, δοσμένος άλλοτε με την απαραίτητη δόση μπριζολιδίου και άλλοτε με την υποννόηση.
Συχνή ήταν και η εκρηκτική μείξη των δύο παραπάνω χαρακτηριστικών.
Το ευχαριστήθηκα, τρόμαξα και αισθάνθηκα πολύ χαρούμενος που αυτή η ποιότητα προέρχεται από την Ελλάδα.
Κάλλιστα, κάποια διηγήματα θα μπορούσαν (και μπορούν) να σταθούν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι καταβολές από Clive Barker, Stephen King αλλά και H.
P.
Lovecraft είναι αισθητές, κυρίως από τον πρώτο (Τον Κλίβη που γαυγίζει) και τα βιβλία του αίματος.

Με λίγα λόγια εφιαλτικές εικόνες στοιχειώνουν τον αναγνώστη με μαεστρία.
Ανατριχίλες και τίναγμα σε απότομους θορύβους ιδιαίτερα μεταμεσονύκτιες ώρες είναι στο μενού κατά την ανάγνωση.
Στόχος: Τρόμος, αποτέλεσμα: διάνα!
Στα αρνητικά τώρα, τα οποία είναι καθαρά προσωπικά είναι ότι το τέλος κάποιων ιστοριών ήταν λίγο μετέωρο, αφήνοντας τον αναγνώστη να συμπληρώσει με τη φαντασία του τα όσα υποννοούνται.
Αυτό καθ' αυτό είναι θετικό, μα κάποια τέλη(μιλάμε για ένα δύο) το πολύ, παρά είναι απότομα ή ασαφή, όπως ίσως στο Ωχρά Σπειροχαίτη.
Και πάλι αυτό είναι προσωπικό.
Επίσης δυο τρεις φορές εμφανίστηκε αντιμετάθεση λέξεων, αλλά αυτό είναι ψείρισμα.

Βαθμολογικά: 9/11 το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά.
1/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη/στρια καθώς και η προσφορά του στην ελληνική λογοτεχνία(αυστηρό το 1/3 αλλά το βιβλίο είναι τρόμου και απευθύνεται σε λάτρεις του είδους).
3/3 η αξία του έναντι της χρηματικής τιμής, διότι από όσο είδα στις εκδόσεις Momentum στις οποίες και ανήκει, προσφέρεται σε δελεαστικότατη τιμή, κάτω των 10 ευρώ.
Σύνολο 13/17, μια πολύ υψηλή βαθμολογία.

ΥΓ: Γενικά όπου εμφανίζεται το όνομα Αγγέλα Γ.
έχω παρατηρήσει υψηλή ποιότητα και προσεγμένη δουλειά.

ΥΓ2: Έχει και τσόντα! 1 Ένας φωτογράφος πτωμάτων στοιχειώνεται από τους νεκρούς που φωτογραφίζει.
Ένα απόκοσμο ξέφωτο κι ένα δέντρο από ανθρώπινα μέλη.
Ένας πίνακας που ζωντανεύει σε μια διαδραστική έκθεση.
Ο φονιάς του Ηστ Εντ και το Έργο του σε μια μπαλάντα πέραν του Καλού και του Κακού.
Η Μάσκα που φανερώνει την Γκριζόμαυρη Πόλη.
Ένα αόρατο παιδί στοιχειώνει ένα σπίτι με μοναδική προσδοκία να δώσει και να πάρει αγάπη.
Ένας υπήκοος από τους τόπους του Χάους που απολαμβάνει τα παιχνίδια.
Μια αγάπη σκέτος εφιάλτης.
Χωροχρονικά ταξίδια σε άπειρες διαδοχές.
Έρωτας, αρρώστια και θάνατος στην Πρέβεζα.
Η βία του Άουσβιτς και η εκδίκησή της.
Το ξύπνημα της Πορφυρής Γυναίκας και το Παιδί του Φεγγαριού.


Στην συλλογή διηγημάτων “Camera Obscura” δώδεκα ιστορίες μπλέκονται περίτεχνα σε ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό σύνολο, μεταδίδοντας άμεσα στον αναγνώστη το αίσθημα της αγωνίας και του δέους, κάτι που αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει ποιοτική λογοτεχνία τρόμου στην Ελλάδα.
Φαντάσματα, βασανιστές, παρανοϊκοί φονιάδες και σκοτεινό scifi τύπου Cronenberg αναμειγνύονται με πραγματικά πρόσωπα της λογοτεχνίας και του αποκρυφισμού, δημιουργώντας ένα αριστουργηματικά ανατριχιαστικό σύνολο.


Ο Σταμάτης Λαδικός συστήνεται με επιτυχία στον λογοτεχνικό χώρο, με ένα βιβλίο που όχι μόνο δεν πέφτει στην παγίδα της μανιέρας, αλλά αντίθετα καλλιεργεί το προσωπικό του απόκοσμο ύφος διηγήσεων σε ένα φάσμα που κυμαίνεται από τον Τζακ τον Εντεροβγάλτη έως τον Αϊνστάιν και από τον Κώστα Καρυωτάκη έως τον Τζακ Πάρσονς.
Έξυπνη και κοφτερή γραφή, ταλαντούχα πένα που σμίγει τον λυρισμό με τον ρεαλισμό προς ένα άψογο συγγραφικό αποτέλεσμα.


Εν κατακλείδι, το “Camera Obscura” είναι ένα βιβλίο τρόμου που διαβάζεται μονορούφι, αφήνοντας ίχνη εθισμού: μετά θέλεις κι άλλο.


[Η παρούσα βιβλιοπαρουσίαση πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ: http://www.
artistbook.
gr/arthra/prota.
.
.
] Κάτι παραπάνω από δυο χρόνια μετά την πρώτη της κυκλοφορία, επιτέλους πέφτει στα χέρια μου η δυνατή αυτή συλλογή διηγημάτων του Σταμάτη.
Εννοείται πως είναι και η πρώτη μου επαφή με το έργο του, μιας και δεν έχω διαβάσει κάτι δικό του από την Βιβλιοθήκη του sff (θα το θυμόμουν!).


Τα είπαν πολύ ωραία οι προηγούμενοι, οπότε τα πολλά λόγια είναι περιττά.
Μιλάμε για μια πάρα πολύ καλή και ξεχωριστή συλλογή δώδεκα ιστοριών που θα ικανοποιήσει όχι μόνο τους φαν του τρόμου, αλλά ακόμα και τους λάτρεις της καλής λογοτεχνίας.
Δηλαδή, εντάξει, όλα τα διηγήματα έχουν λιγότερο ή περισσότερο τρόμο, λιγότερη ή περισσότερη ανατριχίλα, αλλά η γραφή σε όλα τους είναι τρομερή, στιβαρή, ξεχωρίζει από χιλιόμετρα η ικανότητα του συγγραφέα να περιγράφει με το δικό του ιδιαίτερο στιλ ανθρώπους και καταστάσεις, να δημιουργεί ατμόσφαιρα, σκοτεινή, υποβλητική και σε σημεία ζοφερή.
Και δεν φοβάται να πειραματιστεί και λίγο παραπάνω, να ξεφύγει από την πεπατημένη.


Δεν έχω και πολύ χρόνο για να αναλύσω το κάθε διήγημα ξεχωριστά, άλλωστε το έχουν κάνει αρκετοί πριν από μένα, οπότε μια γενική εικόνα την έχετε.
Όλα τα διηγήματα μου άρεσαν, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, τα τέσσερα διηγήματα που πραγματικά με ξετρέλαναν περισσότερο από τα υπόλοιπα είναι τα Camera Obscura, Το Ξέφωτο, Το Στοίχειωμα και το The Babalon Working.
Δυο διηγήματα που δεν με έκαναν και τόσο να δεθώ μαζί τους είναι τα Ripper's Ballad και Ο Άνθρωπος που σκότωσε τον Χρόνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν κάτι να πουν ή ότι δεν θα ξετρελάνουν κάποιον άλλο, απλώς μου φάνηκαν αρκετά παράξενα και απαιτητικά.
Ίσως με περισσότερες αναγνώσεις πάντως να τα δω με άλλο μάτι.


Αυτά τα ολίγα είχα να πω.
Έμεινα ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την συλλογή, δεν απόλαυσα μόνο το βιβλίο για τις ιδέες, τον τρόμο και τις ανατριχίλες που μου προσέφερε, αλλά το απόλαυσα και για την πολύ δυνατή και ιδιαίτερη γραφή.
Προτείνεται σε όλους τους τρομολάγνους.
Ελπίζω λίαν συντόμως να δούμε και το δεύτερο βιβλίο του Σταμάτη, είτε πάλι συλλογή διηγημάτων είτε μυθιστόρημα.
Άντε ντε! Ο λυρικός τρόμος ξετυλίγεται μέσα από 12 ανατριχιαστικά διηγήματα.
Ο τρόμος πάντα κρύβεται πίσω απ' τη γωνία και δεν ξέρεις ποτέ αν είναι χειρότερο να μείνει κρυμμένος ή να εμφανιστεί.

Αν και άγουρος ακόμα, ο Σταμάτης Λαδικός ξέρει να χειρίζεται την πένα του και την ελληνική γλώσσα.
Κάθε διήγημα είναι μια παγωμένη ανάσα στον σβέρκο.



Γεμάτο λυρισμό και εικόνες .
Το παρθενικό βιβλίο του Σταμάτη Λαδικού διαβάζετε απνευστί και μόνο με όλα τα φώτα αναμμένα!
Είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο πως η αγάπη του συγγραφέα για τον τρόμο συνάδει με την αγάπη του για την ίδια τη λογοτεχνία.
Κι αυτό φαίνεται στη γραφή του.
Δεν υπάρχει τίποτα φτηνό στο βιβλίο: είναι 12 εσπρεσάκια τρόμου άλλα μονά, άλλα διπλά που όλα έχουν κάτι να αφήσουν στον αναγνώστη.


Έχει γραφή ο άτιμος.
Η φαρέτρα του Σταμάτη Λαδικού είναι πλήρης στο συγκεκριμένο τομέα.
Το διαφορετικό στυλ στις ιστορίες, ο πειραματισμός το "Ripper's ballad" ποιος άλλος θα μπορούσε να το γράψει; όλα αυτά δουλεύουν υπέρ του.
Ίσως κάποιοι κολλήσουν στη γλώσσα, όμως εμένα που, πχ, δεν γουστάρω την αφήγηση 2ου προσώπου και αυτό υπάρχει σε 2 ιστορίες με πήρε και με σήκωσε.


Το βαθμολογώ με 4 συγκρίνοντάς το με τις δουλειές ξένων συγγραφέων του χώρου.
Με βάση το ελληνικό φανταστικό που έχει πλουτίσει κατά πολύ τα τελευταία χρόνια, του αξίζει και το 5ο αστέρι.
Και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα.
Ο Σταμάτης μοιάζει να έχει ήδη βρει τη φωνή του και τώρα δοκιμάζει πόσο δυνατά μπορεί να φωνάξει.
Η συλλογή διηγημάτων του Σταμάτη Λαδικού είναι μία από τις καλύτερες ελληνικές προσπάθειες στο χώρο του Τρόμου που έχω διαβάσει.
Οι λόγοι; Μπορείτε να τους διαβάσετε όλους εδώ: http://www.
wordstocount.
com/cameraob.
.
.